Pangarap

Recently, ang dami-dami ko ng pangarap na gustong maabot. Dati rati ay kuntento na ko kung nasaan ako. Masaya na ko sa mediocre job with mediocre pay. Di pa nga umabot sa 5 digits ang sweldo ko, pero ayus lang sa akin. Single naman ako at walang binubuhay. Nabibili ko naman ang ilang bagay na nakakaapagpasaya sa akin. At nakakakain naman ako 3-5 times a day. Simple lang naman ako. Masaya kung anong meron ako. Kahit kelan di na ko naghangad ng marangyang buhay at malaking sweldo.

Pero recently parang nag-iba na ang ihip ng hangin. Ngayon parang ang dami ko ng pangarap sa buhay. Parang ang dami ko ng gustong marating 5 years o 10 years from now. At ngayon parang ninanais na ng puso ko ang mas maginhawang buhay. Yung buhay kung saan kaya kong bilhin ang lahat ng gusto kong bilhin. Not holding back kahit ano mang presyo ang makita sa tag. Di maging conscious sa price at tatak ng bibilhin. Yung buhay na kaya gawin ang gusto kong gawin tulad ng mag-travel at explore. At buhay na kung saan di lang ako ang maginhawa kundi pati na ang pamilya ko.

Oo. I think my family is the primary reason kaya nagbago ang pananaw ko sa buhay. Siguro dahil sa kanila na gusto ko ng magpursigi at magsipag. Marahil dahil sa kanila kaya ngayon ay ninanais ko na ng maginhawang buhay. Sila marahil ang dahilan kung bakit ngayon ako ay nangangarap.

Pakiramdam ko kasi parang dahil sa mga insidente na nangayayari sa pamilya, naobliga akong maghangad ng magandang kapalaran. Hindi na sapat ang isipin ko lang ang sarili ko dahil habang ako ay tumatanda, ang mga magulang ko ay tumatanda na rin. Darating ang araw na di na nila kaya pang magtrabaho at sa akin na sila sasandal para suportahan ang kanilang pang-araw-araw na pangangailangan. At habang tumatanda rin ako, mayroon pa akong younger siblings na mangangailangan ng financial support. Siyempre sa akin din sila hihingi ng tulong. Siguro nga gone are the days na sarili ko lang ang iniisip ko. Papunta na ko dun sa time na dapat isipin ko naman ang pamilya ko.

Pero, kasama ng pangarap na yan ay takot. Takot na baka dumating ang araw na di ko matupad ang mga pangarap na hinangad ko. I don't want to fail and disappoint the people who'll rely on me. And I don't want to get my hopes up and have high expectations. Kasi yun ang pinakamasamang pakiramdam na ayaw kong maranasan, yun ang taas-taas ng pangarap mo tapos biglang may mga pangyayari o taong magsasabi sa'yo na di mo na magagawa yung gusto mo. Kahit pilitin mo, hindi pa rin mangyayari. Nakakatakot lang. Kasi nga, sabi nila ang buhay ay parang gulong, matapos ang kasayahan ay kalungkot at iikot ulit yun. I've been disapponted a lot of time in my childhood and I never want to experience that again. I don't want to be disappointed and I can't live knowing that I have disappointed somebody.

So, ngayon, nangangarap pa rin ako. Nangangarap ng kaginhawaan. Ngunit sa likod ng pangarap na iyon ay takot. Takot ng pagkabigo. Pero kahit na nararamdam ko 'tong conflicting emotions, kailangan ko pa ring mabuhay at magpatuloy. Kailangan ko pa rin mangarap. Sabi nga sa isang classic na kanta. "You gotta have dream, if you don't have a dream. How you gonna have a dream come true."

I think kaya ako nangangarap ay dahil gusto kong isigaw ang "Dream come true!"sabay tumbling at talon.

*Pasensya na sa haba, pag ganitong gusto ko kasi ng release, tuloy-tuloy na*