Friendzoned or Sexzoned: Which is Better?

,

Well,  we all know what being friendzoned means. But what's sexzoned? I didn't actually coin the word. I just heard it from a radio show months ago. Their topic was "How would you know if your partner is just in it for sex." Some of the answers were. If he usually texts you in the wee hours. If he spends more time having sex with you than spending more quality time with you. If  he is extravagant in his gifts and gestures (because he wants sex afterwards).

So the question remains, which is better - being friendzoned or sexzoned?

For me, I like being friendzoned better. I am the type of guy who would rather have an emotional connection rather than a physical one, despite being perceived differently.  I rather have a meaningful or witty conversation over coffee or a bucket o' beer than have a limited time in bed. I'd rather have fun times in different activities than just with one act of having sex. Ain't I sweet? hehe

You may be cringing right now, or raising your eyebrow. But that's my honest answer. Given only these two choice, these two extremes, I'll be better off being friendzoned. When I say friend, I mean the true sense of friendship, and not just something you say to someone you don't like or want to dump.

But of course if I had another choice, I'd rather have a friend with lots of benefits. char. :p

How bout you, which do you prefer?




photo from here.
Read more →

Laro

,
Sa tagal mo nang naglalaro, akala mo bihasa ka na. Na kahit anong gawin mo, hindi ka madadala. Na ikaw pa rin ang nagpapatakbo ng laro. Ngunit minsan bibigay ka rin at susuko.

Bagamat gusto mo nang umiwas sa paglalaro, di mo pa rin magawang talikuran ang nakasanayan. Tila naging bahagi na ito ng iyong pagkatao na kahit kailan ay di kayang iwaksi. Kaya maiisip mo, sasaya pa kaya ako nang tunay?

Madali kasing sabihing hindi ka pa handa sa pakikipagrelasyon. Dahil alam mo sa sarili mo na di mo pa kayang maglaan ng atensyon para sa iisa lamang. At alam mo na kapag nangyari iyon, ay makakasakit ka lang ng damdamin.

Ngunit ang malaking tanong ay hanggang kailan? Hanggang kailan ka magpapatuloy sa paglalaro. Alam mong nagsasawa ka na, pero bakit nahihirapan ka pa rin magbago? Ano ang hinihintay mo para ikaw ay tumalikod sa nakagawian?

Marahil may hinihintay ka. Marahil may inaabangan kang tao kung saan ilalayo ka sa ganoong pag-iisip. Isang tagapagligtas na maunawain at mapagmahal. Yung mas mahal ka kesa sa mahal mo. Isang taong makakaintindi.

Ngunit kung iisipin mo, hindi yun patas. Ikaw ang mas mamahalin, ikaw ang iinitindihin, ikaw ang uunawain. Parang nagiging madamot ka naman.

Marahil tama ka nga sa pasya mong huwag munang pumasok sa relasyon. Mukhang hindi ka pa nga talaga handa. Mukhang kailangan mo munang kilalanin ang sarili mo ng lubusan bago ka magpapasok ng panibagong tao sa buhay mo.

Sinasabi mong sawa ka na sa paglalaro. Sinasabi mong gusto mo ng lumagay sa tahimik. Puwes, ngayon palang ay diretchuhin mo na ang buhay mo upang kung sakaling dumating man ang tamang tao para sa iyo, ay hindi mo na iisiping ito ay isang laro lamang.
Read more →

Crush

,
Mula sa isang usapan sa twitter, napaisip ako...

"...may  crush ako na pangkama..."

May kategorya pala ang mga crush.

Sabagay, hindi ba't lahat naman ay nagsisimula sa crush.

Pero ano nga ba ang crush?

Hindi ba ang crush ay paghanga, pagkabighani, pagkapukaw ng atensyon?

Sa isip ko naglalaro ang iba't ibang crush na naranasan ko.


Crush na pangkama. - Eto yung basic crush. Bale carnal in nature. Yung crush mo tapos gusto mo ikama tapos you'll take from there.

Crush na pangkaibigan - Eto naman crush mo kasi dami ninyong things in common. Parang pede kayong maging activity buddies. Yung tipong magkakasundo kayo sa mga bagay.

Crush na pangkapamilya - Eto naman yung crush na tipong nakikita mo siya as an older brother who'll give you pieces of advice or wisdom, or shield you from hurt. O younger brother na ibu-bully or papayuhan. Sasabihan kung sino sa ka-twit ang dapat o di dapat lapitan. O siguro parang tatay na maalaga at maasikaso.

Crush na pang-role model - Eto naman yung crush na tipong gusto mong i-dissect yung utak niya dahil sa nag-uumapaw na kagalingan sa pagsulat o sa kahit anu mang bagay. Eto rin yung tipong gusto mo siya makilala dahil isa kang magiliw na fan ng gawa niya at makadaupang palad mo lang siya ay pede ka ng mamatay.

Crush na pangrelasyon - Eto naman yung crush na may Candis (Candis be love?) effect [i know, waley ang joke :p] yung tipong di ka mapakali kapag kausap siya, or ma-mention ka niya, or pag ka-text ka niya, or kahit iniisip mo lang siya, ay basang-basa ka na.

Sa ganitong pag-iisip, maihahambing natin ang crush sa stem cells. Depende sa hormonal at neural impulses kung anong organ or cell ang ending niya. Bale, depende sa feelings natin kung saan hahantong ang crush. Kung walang impulse or signal, o walang feelings na sumunod sa crush, mawawala lang itong bigla.


Sorry mema post lang to. Baka makalimutan ko kasi 'tong wisdom na to e. hehe
Read more →

Bus Chronicles: Journey

,
I just love bus rides. Looking out the window. Seeing how the landscape changes as the bus navigates its way to the expressway.  Everything is so calm and sure. 

It's the certainty of it all that I love so much in bus rides or any other forms of transportation. You get on a bus in point A and you'll alight in point B. That simple. There's a beginning and an end. You know where you'll start. Track your progress to where you're currently at. And you'll know if you're nearing your destination. In trips, it's just the same. You have an itinerary. You follow it. Then it's done. No matter how many changes or revisions happen to that itinerary, you'd still know where it leads to and ends. 

But in the journey that we call life (yeah, too cliche), it's a different story. No matter how you navigate. No matter how much you plan. No matter how many goals you set. You can't still be sure what you'll get and when you'll get it. 

I think it just sucks. That no matter how you control your life, someone else can influence it, someone higher can change it.

Bus rides are my moments of escape from reality. I dunno why or how but just sitting there, and seeing different people come and go gives a sense of fantasy. When I'm feeling low, I could just sit by the window and let my tears fall ala music video with a sad love song in my head. If I'm feeling horny, I'll try to spot who I invite to sit beside my with just one look. If I am happy about what going on in my life, I can just sit there and enjoy the sights and the lights.

If only life would just be as simple as a bus ride that no matter what happens, whoever comes and goes, you'll know and be sure where you'll soon be.





Read more →

Sundan

,

"hindi bale. basta makita ko lang siya, masaya na ko"

Pramis. Kinilig ako noong una kong masilayan ang mukha niya sa Skype. Ang cute lang niya. Sarap niyang akapin, halik-halikan, at alagaan. Sa totoo, napakaaliwalas kasi ng mukha niya kaya di malayong magkagusto ka sa kanya sa unang tingin palang.

Sobrang gusto ko siyang makilala noon. Ang daming beses na tinetext ko siya at tinatanong kung anong schedule niya sa opisina dahil balak ko siya abangan sa paglabas. Surpresahin ba. Makita ko man lang siya nang personal. Nakakatawa kasi pakiramdam ko noon obsessed fan ako ng isang artista. Totoo. Sa katunayan, isang gabi inabangan ko siya sa opisina. Mejo late na rin yun. Akala ko kasi 11pm ang labas niya. Ako naman todo hintay sa labas ng building inaabangan ang bawat lumalabas.

"Ano naman gagawin ko kung makita ko man siya," isip ko. "hindi bale, basta makita ko lang siya, masaya na ko," sabay ngiti at kilig.

Lumipas ang isang oras, wala parin ang hinihintay ko. Buti na lang at maraming tao sa lobby dahil sa mga networking peeps na nagpupulong kaya di ako masyadong nagmukhang tanga. Di ko na binanggit ito sa kanya baka isipin niya kasi stalker ako.

Nang malaman ko ang tama niyang schedule ay inabangan ko ulit siya sa kaniyang opisina. Sa pagkakataong ito, pinalad na akong maabutan siya sa paglabas. May kasama siyang ibang tao kaya wala rin akong lakas na tawagin siya. Sinundan ko nalang siya ng tingin sabay ngiti.

Ang aking pag-uusap sa kanya ay nagbunga naman ng pagkikita. Tsaa, kwentuhan at ayaan sa susunod na pagkikita. Masaya lang kasi pakiramdam ko gusto ko siya pero gusto ko rin siyang maging kaibigan.

Isang araw nagkaroon ng out-of-town na kasali kame. Di iyon sinasadya at nagkataon lang dala ng magkaiba naming kaibigan. Pero pasalamat naman ako at andun din siya.

Nang dumating na sa  sa paghihiwalay ng kuwarto, naisipan naming magsama nalang. Tig-isa kami ng kama sa kwarto. Kwentuhan, tawanan at pahinga ang ginawa namin. Magkahiwalay kami ng kama noon kaya pakiramdam ko ay ako lang ang nakakaramdam ng pagnanais. Nahiya naman akong gumawa ng hakbang dahil baka mabastos ko siya at mawalan ako ng kaibigan, kaya kung ano man binabalak ko ay kinalimutan ko na.

Nagreklamo siya ng sakit ng ulo kaya nag-offer naman ako na masahihin siya. Sinusubukan kong pigilan ang sarili ko noon dahil baka paghawak ko sa mukha niya ay di ko mapigilang gahasain siya. Biro lang.

Sa sobrang pagod, di namin namalayang nakatulog na pala kami pareho sa isang kama. Naalimpungatan na lang ako nang maramdaman ko siya sa tabi ko. Wala mang mangyari sa aming dalawa, di ko sasayangin ang pagkakataong may makayakap sa pag tulog. Ang sarap kaya ng pakiramdam na iyon di ba?

Nagulat na lang ako nang sa pagyakap na yun ay nagising ang dugo niya. Naalala ko nalang ang mga mata niyang nangungusap. Dahil sa bilis ng pangyayari mula sa pagtulog hanggang sa pagniniig, di ko na maalala ang bawat detalye. Ang tumatak sa isip ko ay kung gaano siya kagaling gumalaw. Iwanan ko nalang sa imahinasyon ninyo kung gaano siya kagaling.

Matapos ng nangyari sa amin ay unti-unti na rin nabawasan ang aming pag-uusap. Marahil ay pakiramdam ko ay di rin naman niya ko magugustuhan dahil di rin naman namin napag-usapan kung ano man ang nangyari sa amin. Nagkita na rin kami makalipas iyon ngunit patay-malisya lang kami.

Marahil nasanay na rin ako ganoong sitwasyon dala na rin ng karanasan ko noong kabataan ko. Hindi lahat ng nagsisimula sa sex ay napupunta sa nais nating mangyari. Minsan dun na yun nagtatapos.


-

Person of Interest

Read more →

Notes on Coming Out

,
Last weekend, one of the topic of conversation among former classmates was the news of one of our batchmates coming out. Questions like, "How did he come out?" "Who did he come out to?" "Who's his boyfriend?", emerged. I shouldn't have been that excited with the news because since I've met him, I already knew we're playing on the same side, and the recent turnout was just confirmation of my ever so reliable gaydar. In our excitement, we tried to answer one of our questions, who is his current boyfriend. And to do so, we decided to visit his Facebook timeline. We remember seeing a coded status he posted months ago that seem to be saying something but very subtly. As we browse through his status, one commenter caught our attention. His comments were to bland or straightforward, lacking any emotion which seemed to be odd since all other comments were humorous. By instinct, I opened that guy's profile in a new tab and browsed through his timeline. One of his status last January 22 was just "6th." Too cryptic, I thought. This is one the techniques one does to announce something without being too loud. Only those who knows your secret will understand it. Of course, since its the oldest trick in a discreet gay guy's book, I knew what it meant. It was his 6th monthsary with his special someone. We counted backwards until when the count started which would make July as their zero month. We went back to our batchmate's profile and went straight to last July. No significant or striking status came up. However, one of his status in August kind of gave him up. His status was "22" on August 22. In the comments, our person of interest, the previous commenter, left a comment "22nd street." Trying to cover up eh, I thought. And another comment was "happy, happy" which obviously a congratulatory message. Voila! So we concluded from deductive reasoning that we finally found our batchmate's boyfriend. 

So what did I learn from this experience?
  • If you're really trying to be discreet about your sexuality and your relationship with another man, don't leave any cryptic status. Your friends weren't born yesterday.
  • If you're planning to come out do so as if it's not a big deal. It's also best to be done when you have a partner, and introduce him as casual as possible. Your friends will be like, "oh, I see. Nice." Remember, if it's not a big deal for you, it's not for them.
  • "Partner" is already dated. Most discreet gay guys use the terms "roommates / pad mates", "bestfriend / best bud."
  • Denial also has its benefits. If you keep denying your sexuality, even though everybody knows you're not straight, there would come a time that once you really come out, people will be like, "whatever, we already knew that."
  • Don't be too enthusiastic in convincing others that someone is gay because remember what they say "it takes one to know one."
Read more →

Over Coffee

,
"Always stay on top of things"


I always thought I needed to go out of the city, away from the noise and chaos just to feel calm and at ease. It's what I normally do when I am on the verge of giving up or when I can no longer take all the worries I am feeling at the moment. For me, escaping from reality, even if it's just transient, is the best way to handle the stress. However, a recent meeting with a friend change that.

It's the coffee and the meaningful conversation that did it. My worries, which seemed to be hopeless, now had some clearer solutions or explanations. I thought I just had to live with burden of handling things on my own and only having my own perspective on things. Then, I just found myself opening up to you. It just felt easy. I realize that it's better for someone to tell you the sad or nasty truth to your face so that you can paint a better picture of what's going on and for you to realize if what you're doing is correct or not.

Thanks for being frank. Thanks for the advice.

I am just happy that what started as virtual friendship evolved to a real friendship. Thanks.
Read more →

Midnight Way Home

,
I was on my way back to the province late - nope, make that - early this midnight last Monday. I was shocked when I learned that there was no more van going to our place. What to do in the middle of the night? If I go back to our other house here in the city, I would have to wake up really early just to make it to work on time. Then I remembered a coworker saying about a bus bound to Pacita which can lead me to a stop for jeepneys going to our place. So I decided to push through not really knowing where exactly I should alight. All I could think of was that I should get there somehow.

It was an adventure not knowing where I was headed or if I was going to the right place. At first, it was fine because I love the thrill and excitement. However, as we near the expressway, I felt scared. On normal circumstances where there's the sun to light our way and there are a lot of people to ask directions, it would seem very easy. However, the night is unsafe for a novice like me in a foreign land. But I got to stay strong and have faith.

I woke up from the voice of the conductor telling us that we reached Pacita. Luckily, it was the stopover of many modes of transportation. I saw a bus going back to Manila if ever I get lost. As I alighted the bus, I saw a jeepney going to our place. Thank you Universe! I exclaimed to myself. I walked further in front of the jeepney line to ride the first one.

Inside the jeep, I noticed a handsome, jock type guy at the other end. He's really good looking. His body seemed to be toned by basketball and not by hours in the gym - which for me is such a huge turn-on. For the whole 17-peso trip, I kept on glancing to his direction back and forth. I was thinking, this may be the last time we'll see each other, so why be shy.

Mr. Athletic alighted the vehicle a few hundred meters away from where I alighted. At that hour in the morning, I didn't know where to ride a tricycle to take me inside the village. So I decided to walk.

As I was walking towards the village gate, a tricycle came from the back. I moved slightly to the side to let it through. I peeked inside and was shocked with what I saw. It was Mr. Athletic! OMG! He lives in our village. I wanna dash towards the tricycle so that I would know where it would take him.

My whole way home, I kept on thinking where my crush lives and would we see each other again.

I believe in destiny, fate and all that schiznit. So if it's really meant to be, then it must be. If it's not, then I just have to accept it.

Nevertheless, the thought of us meeting again in a strange way again, makes me wet giddy.






Read more →

Usap

,

"Di ba kapag tapos na, pede na pag-usapan?"

Matagal rin buhat noong huli naming pag-uusap. Marahil buwan na rin ang nakalipas nang kami ay magkita at magsama. Ngunit ang sandaling oras na nakapag-usap kami kamakailan ay nagdala ng kalinawan para sa aming dalawa.

Nagkakilala kami sa isang inuman. Naimbita lang ako ng isang kaibigan dahil malapit lang naman ako kung saan sila umiinom.

Bilang ako ang bago, Siya ang naging kausap ko sa buong gabi dahil di na rin ako maasikaso ng kaibigan ko dala ng kalasingan. Naging mabait naman siya sa akin, pala-kausap, pala-biro, at pala-kwento. Mga katangian kung bakit naging magaan na agad ang loob ko sa kanya.

Naging malapit kami sa isa't isa na umabot sa paglabas-labas naming dalawa lang. Pamamasyal sa mall, panonood ng sine, pagkain sa labas, at pagsiping. Naramdaman namin ang pagkagusto namin sa isa't isa ng mga oras na iyon.

Ngunit di rin kami nagkatuluyan. Nagkalimutan ng sandali sa pag-uusap hanggang sa araw na iyon.

"Di ba kapag tapos na, pede na pag-usapan"

Hinanda ko na ang sarili ko sa susunod na pangungusap. Naramdaman ko na kung saan patutungo ang usapan naming iyon.

"Medyo naramdaman ko rin yata na hindi ka pa rin ready.."

"Yeah, at  mukhang handang handa ka na noon, kaya di tayo tugma..."

Doon na nagsimula ang aming pagbubukas ng sarili ukol sa mga nangyari sa aming dalawa at kung bakit walang nangyari sa aming dalawa. Napag-usapan ang unang pagkikita hanggang kung kailan nagustuhan ang isa't isa. Naging magaan naman ang pag-uusap naming iyon, walang drama, walang kapaitan.

Sa huli, napagkasunduan namin ang pinakamahalaga ay ang kasiyahan ng isa't isa kahit na ito ay sa piling ng iba. Kaya sa ngayon, masaya na kami na manatiling magkaibigan.



Read more →

Dakma

,


"Kung gusto mong makasigurado, gusto mo subukan natin."


Isa siya sa mga classmates ko noong highschool. Marahil maihahanay natin siya sa mga magugulo at maiingay. Bully kung minsan at alam mong lalaking lalaki.

Eto yung panahon na malakas na ang pakiramdam kong iba nga ako sa karamihan. Ngunit dahil sa posisyon ko sa paaralan at silid-aralan, di ko magawang ipahalata ito.

Naging katabi ko siya ng upuan. Hindi yun nagkataon lamang dahil ako ang naataasang gumawa ng seating arrangement at sinadya ko talagang itabi siya sa akin.

Gusto ko noong makilala siya ng lubusan kasi mukha naman siyang mabait kahit na gagago-gago siya minsan. Man-crush ata tawag doon ngayon. Tsaka inisip ko, kung mabarkada man ako sa kanya, baka matuto akong maging straight.

Noong umpisa ay di kami masyadong nag-uusap. Ngayon lang naman kasi kami naging magkatabi kahit na pangalawang taon na naming maging magka-klase. Kinalaunan, nakakapag-usap na kame dahil sa mga seatwork at homeworks na kailangan sagutan. Kadalasan, siya ang mangongopya ng sagot bilang ako naman ang mas matalino sa kanya. chos.

Mas naging malapit kami nang minsan ay nagpatulong ako sa kanya gumawa ng love letter. Ito ay para sa babaeng kaklase ng kapatid ko. Ang kapatid ko kasi ay nirereto kasi ako sa kaklase niya. Ako naman si loko na nakisakay. In fairness kay kapatid, maganda ang nirereto niya sa akin, at mukhang may gusto siya talaga sa akin.

Mga ilang sulat din ang tinulungan niya akong gawin. Mukhang siya pa ang natutuwa para sa akin dahil magkaka-syota na ko kung nagkataon.

Dahil palagay ko ay naging close kami ay nagagawa niya kong biruin minsan. Kunwari'y mangdadakot ng bayag or kaya'y mangungurot ng utong. Gawain siguro yun ng mga straight at mga sigurado sa kanilang sekswalidad. Akala ko sa akin lang niya ginagawa yun pero ginagawa niya rin pala sa iba naming kaklase. Buti na lang dahil mahahaluan ng malisya yung pagkakaibigan namin kung ganun.

Ngunit isang araw naging mapanghas ako't nilakasan ang loob. Gumanti rin ako sa kanya ng biro. Umakma rin akong dadakmain ang kanyang bayag. Minsan kunyari lang, minsan natutuloy, at minsan nadadakma ko siya talaga. 

Isang araw matapos ang aming klase ay kinuha ko ang numero niya sa bahay mula sa student handbook namin na nakalagay sa shelf. Uso pa kasi noon ang pagtelebabad sa telepono. Nais ko noong makilala siya ng lubusan at para malaman na rin kung maari siyang sabihan ng aking sikreto.

Ilang araw rin kami nagtetelebabad. Kwentuhan ng kung ano-ano tungkol sa buhay. Hanggang sa isang gabi ay inamin ko na sa kanya. Inamin kong may iba akong nararamdaman. Na marahil ay iba ako. Simula noon ay nagbago na ang aming pagkakaibigan.

Naalala ko na lang na kung minsan ay naghahawakan kami (ng ari) sa loob ng klase. Opo. Ganoon kami katapang. Nagugulat nga rin ako ngayon dahil napakalantaran na naming ginawa yun noon pero walang naninita sa aming kaklase. Marahil pareho kaming nirerespeto at mataas ang tingin. Minsa'y nakatalukbong ang aking jacket sa aming dalawa. Isipin ninyo, sa buong klase kame lang ang nakatalukbong. Ano sa palagay ninyo ang ginagawa namin dun? Malamang kahalayan.

Hanggang sa isang gabi naming pag-uusap sa telepono.

"Lam mo normal lang yang nararamdaman mo."

"Talaga?"

"Oo. Ganyan ako minsan. Kung gusto mong makasigurado, gusto mo subukan natin?"

Bumilis ang tibok ng puso ko. Totoo ba ito. Curious at excited ako noong gabing iyon.

Dumating ang araw na pinag-usapan namin. Sa FX palang ang inuumpisahan na namin ang pagkapa at paghimas sa aming mga sandata. Nagulat ako sa kanya kasi basa na siya, yun ang una kong experience sa precum. Di kasi ako nagkakaganun dati.

Sa bahay nila, siya lang ang naiwan. Wala ang mga magulang at mga kapatid. Dumirecho kami sa kwarto niya kung saan siya isinalang ang isang porn video sa VCD player. Straight porn pala gusto niya.

Walang foreplay, walang kahit ano. Naghubad lang kame at pumusisyong 69. At iyon na ang una kong karansan sa isang kapwa lalaki.

Hindi iyon ang inaasahan ko noong magiging unang karanasan ko. Walang spark. Walang fire. Walang chemistry. Yung mga ginawa namin sa paaralan at sa sasakyan ay purong libog lang.

Ang pinakahihinayangan ko doon sa mga pangyayari ay nawalan ako ng isang kaibigan. Matapos ang semestral break namin ay hindi na kami nag-uusap. Iba na rin ang upuan niya. At wala na ring anu mang nangyari sa amin.

Read more →